'De afgelopen maanden hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten'

 Verhaal van Stefan

“Als ik terugkijk op de coronaperiode, dan is het heel zwaar geweest,” vertelt Stefan, verzorgende IG bij Archipel Akkers. “Het ene moment was ik nog ‘gewoon’ aan het werk, het volgende moment droegen we beschermende kleding en stond alles in het teken van het coronavirus. Vooral de wijze waarop het virus zich manifesteert en de manier waarop familie afscheid moest nemen van cliënten, hebben een enorme indruk achtergelaten, die ik zeker niet zomaar zal vergeten.”

Normaal gesproken houdt hij er niet zo van om zijn gevoelens te uiten. Maar over de coronaperiode deelt Stefan zijn verhaal graag. “Zodat mensen een idee krijgen van de situatie binnen het verpleeghuis en om het zelf nog beter een plekje te kunnen geven,” aldus Stefan. Als verzorgende IG binnen Akkers, een van de hardst getroffen huizen van Archipel, stond hij aan de ‘frontlinie van het gevecht tegen het coronavirus’.

Mijn werk was volledig gericht op het beschermen van bewoners.

Veiligheid en gezondheid stonden voorop, welzijn kwam daarna pas. Deze verandering had een grote impact op het leven van bewoners en was niet altijd even makkelijk uit te leggen. Veel cliënten begrepen bijvoorbeeld niet waarom zij niet zomaar bij elkaar in de buurt konden komen als één cliënt ziekteverschijnselen had, of waarom ze geen bezoek konden ontvangen. Dit zorgde regelmatig voor verwarring en onrust.”

Raamafscheid
Naast de reguliere zorg was Stefan ook medeverantwoordelijk voor de zorg van bewoners die besmet waren met het virus. Stefan: “Je wilt dat de situatie voor cliënten zo comfortabel mogelijk is. Voor velen was het echter een flinke lijdensweg. Dat van dichtbij meemaken is heel heftig. Met medicatie en goede zorg hebben we geprobeerd de pijn draaglijker te maken. Ook de gesprekken met familie raakten mij, vooral als ik moest mededelen dat de gezondheid van een cliënt (snel) achteruitging en deze mogelijk aan het virus zou komen te overlijden. Er kwamen veel vragen: mogen wij onze geliefde dan wel nog bezoeken? En op welke manier? In het RIVM-beleid was bepaald dat we maar één naaste per 24 uur bij de cliënt mochten laten, gekleed in beschermende kleding. Verschillende families besloten om samen bij het raam afscheid te nemen. Zo wil je natuurlijk eigenlijk niet dat je jouw geliefde voor het laatst ziet. Je voelde het verdriet en de machteloosheid. Zo’n beeld schud je ook niet zomaar van je af, die blijft op je netvlies staan. Als ik na een dag werken thuiskwam was ik bekaf. Wat het extra heftig maakte was het dragen van de beschermende kleding. Dit maakte het toch al fysiek inspannend werk nog zwaarder.”

Verhaal delen
Om alles een plekje te kunnen geven, besloot Stefan zijn ervaringen op papier te zetten. “Over ic-afdelingen in ziekenhuizen hoorde je heel veel, maar wat zich binnen de muren van het verpleeghuis afspeelde was voor buitenstaanders vrijwel geheel onbekend,” vertelt Stefan. “Toen de eerste bewoner was overleden, merkte ik dat dit mij erg aangreep. Ik voelde dat ik hier iets mee moest. Op een gegeven moment heb ik mijn verhaal op Facebook gezet. Daar kreeg ik zo veel mooie reacties op van mensen die aangaven respect te hebben voor mijn werk en de situatie en maatregelen hierdoor beter konden plaatsen. Hetzelfde verhaal heb ik voorgedragen tijdens de herdenkingsbijeenkomst op Akkers. Dat heeft geholpen met een stukje verwerking. Daarnaast praat ik er veel over met collega’s. Die steun doet heel veel met mij. Bang voor een tweede golf ben ik niet, voorbereid hierop wel. De situatie heeft mij diep geraakt."

Tegelijkertijd gaf het mij het laatste zetje dat ik nodig had om in september met een opleiding verpleegkunde te starten. Ik wil cliënten nog beter kunnen helpen. Zo kan ik deze ervaring toch ombuigen naar iets positiefs.

 

Meer informatie over Archipel?

Contact     Folders & Brochures     Vacatures