‘Thuis moeten blijven? Accepteer dat.’

Het verhaal van Mariska
 
Voor Mariska, verpleegkundige, wat waren de afgelopen maanden hectisch. "Ik begon in maart in het coördinatieteam. Met het team wilden we het Archipelbrede coronaprotocol vertalen naar de locatie waar ik werk. Een hele uitdaging.”

Het werd nog lastiger: “Bij het eerste coronageval op de afdeling werd ik zelf ook ziek, op dezelfde dag. Dat betekende stress voor mij: ‘ja, nu zit ik thuis en zo ziek voel ik me niet’. Maar ik had koorts gehad dus ik moest thuisblijven. Ik zat in onzekerheid. Het klinkt stom maar mijn positieve test was voor mij een opluchting. Je wilt geen corona hebben maar je weet dat je niet voor niets thuis zit."

Het voelt alsof je je afdeling in de steek laat.

Mariska is drie weken thuis geweest: “De eerste week ging de afdeling in cohort (complete groepsisolatie waarbij de gehele afdeling als besmet wordt beschouwd – red.). Dan zit je helemaal niet fijn thuis: ‘Ik heb alles mee bedacht’. Ik hoorde veel verhalen van collega’s; wat paniek, wat moeten we nu regelen, waar hebben we mee te maken? Maar toen ik weer op de afdeling kwam, heerste er zo’n rust. Dat verwachtte ik niet. Waarom had ik me nou zo druk gemaakt?”

Terugkomen op de afdeling was niet makkelijk: “Ik vond het eng; ‘ben ik nog besmettelijk?’ Ik begon met twee uur per dag werken. Ik deelde mijn tijd zo in, dat ik me niet tegelijk met collega’s hoefde om te kleden. Voor je gevoel is het anders dan ‘na 24 uur klachtenvrij ben je niet meer besmettelijk’. In cohort betekende voor ons de hele dag werken in pak, mondkapje en spatbril. Ik wist dus zeker dat ik geen cliënten kon besmetten.”

Ik vond de persoonlijke beschermende middelen in het begin wel lastig.

“Confronterend ook, die gebruik je nooit. Bij een ander virus gebruik je die tijdelijk, niet de hele dag door. Het was vermoeiend, warm. Toen ik ziek was, had ik het niet benauwd maar met zo’n mondkapje heb je het idee dat je meer moeite moet doen om te ademen. Op ‘haar’ afdeling zijn van de twintig cliënten er twaalf positief getest geweest en vier overleden “Drie toen ik thuiszat. Het was emotioneel te doen. Je weet dat mensen die bij ons komen, zullen sterven; sommigen na vijf jaar, anderen na een paar weken. Je kunt er vrede mee hebben. En er zijn zes collega’s positief getest, terwijl er meer een paar dagen ziek thuis zijn geweest maar negatief getest.”
 
Ze heeft veel aan haar collega’s gehad: “Toen ik thuis was, had ik dagelijks een collega aan de telefoon. Ik bleef betrokken. We wisselden ervaringen en symptomen uit. We dachten dat corona een traumatische ervaring zou zijn, maar geen van de collega’s heeft daar last van. Ja, de eerste twee weken waren hectisch maar daarna liep het allemaal. We hebben ook hulp gehad van verpleegkundestudenten, die ons opvingen. Ik heb veel contact gehad met de HR-coach bij wie ik mijn verhaal kwijt kon en mijn teamcoach heeft me heel erg geholpen.”
 
Pas toen de afdeling uit cohort ging omdat er geen zieken meer waren en tijdens de aansluitende quarantaine van twee weken, had Mariska weer contact met familie. Dat was met name bij raambezoeken, waar ze aan moest wennen: “Achter glas, voelt zo gevangen. Maar ik merkte dat veel cliënten er behoefte aan hadden en er baat bij hadden, hoewel het sommige mensen onrust bracht. Dat is een beetje dubbel.” De eerste bezoeken van buiten waren spannend: “Hoe reageren cliënten? Maar dat viel me alleszins mee. Familie is zich bewust dat een knuffel geven niet gaat. Nu we helemaal open zijn, merk je dat er losser mee wordt omgegaan en je sommige familieleden moet aanspreken op de afspraken. Dat brengt spanning mee. Als zij zich niet aan de regels houden, kan dat consequenties hebben voor ons; het gaat ook om ónze veiligheid.”
 
Medio juli is Mariska nog steeds niet fulltime aan het werk: “Zevenuursdiensten, omdat ik nog steeds snel moe ben. Als ik thuiskom, ben ik kapot. Ik drink nu drie liter water per dag. Ik ben er bijna maar de laatste stap is nog wel een hobbel.” Haar advies aan collega’s is:

Accepteer dat je bij klachten thuis moet blijven.

"Hoe moeilijk dat ook is voor ons allemaal. Ik heb het moeten leren en ik wil het collega’s op het hart drukken; je doet het niet voor niets.” Ze is positief gestemd: “Zolang we voor elkaar blijven zorgen, elkaar op zaken kunnen blijven aanspreken en ons aan de regels houden, komt het allemaal goed.”

Meer informatie over Archipel?

Contact     Folders & Brochures     Vacatures