‘Het was rustig én druk’

Het verhaal van Irma

Irma, woonondersteuner op Archipel Lindehof in zorgcluster Oerle, vond de coronaperiode dubbel: “Aan de ene kant was er rust, voor de zeven cliënten en twee medewerkers op de afdeling. Geen in- en uitlopen, geen bezoek in de huiskamer waar het best druk kan zijn, wat bij cliënten met dementie toch wel onrust kan geven. Maar we hadden geen vrijwilligers en er was geen dagbesteding; dat vond ik wel druk. We konden op niemand terugvallen.”

Irma’s afdeling ligt op de begane grond en heeft een tuin: “Als het een beetje weer was, kwam familie buiten de hekken, op een meter of drie afstand om toch hun geliefde te zien. Dan wil je toch voor koffie en zo zorgen en loop je naar binnen en buiten, terwijl je reguliere taken toch ook doorgaan.” De raambezoeken vond ze niet gemakkelijk:

Moeilijk om cliënten te vertellen waarom hun dochter, die voor het raam stond, niet binnen mocht komen; leg dat maar eens uit aan mensen met dementie.

Ze vond het jammer dat ze niet kon gaan wandelen met de mensen: “Cliënten waren beperkt tot de huiskamer en tuin, konden minder bewegen en de benen strekken. Je doet toch extra je best om mensen bezig te houden.” Toen bezoek weer mocht, had de kleine afdeling een voordeel: “Door de achteringang kan familie direct naar de kamer van de cliënt, zonder in de huiskamer te hoeven komen en zonder in contact te komen met andere cliënten. Da’s makkelijker dan op bijvoorbeeld Fleuriade.” Gelukkig kreeg niemand corona, maar we hadden wel twee sterfgevallen. Dat was bitter. Familie kon niet afscheid nemen zoals ze wilden. Het was heel triest om te zien dat dochter voor het raam naar haar stervende moeder moest kijken omdat ze niet binnen mocht komen, en een huilende kleindochter die om stervende oma riep door het raam. Dit doet pijn en gaat door merg en been als je dit meemaakt. Ik had daar moeite mee; ‘stel nou dat het mijn moeder was’. Heftig.

De richtlijnen waren over het algemeen duidelijk maar soms dubbel, vind Irma: “Een wandelingetje door de straat had toch gekund, met ons erbij om afstand te houden? Ik mocht bijvoorbeeld niet iemands haren knippen maar wel helpen met het toilet; dan is er toch lichamelijk contact.”

Ze hield er buiten haar werk ook rekening mee: “Ik heb privé veel gelaten. Ik woon niet samen. Mijn partner had een paar weken wat klachten en die heb ik al die tijd niet gezien. Het bleek geen corona maar hij wilde mij niet besmetten. In het begin schatte niemand de situatie zo ernstig in.”

Ze is blij dat alles bijna weer als vanouds is: “Bezoek mag weer. We hebben een tafeltje gemaakt voor koffie en thee, kunnen bezoekers zelf pakken zonder dat ze in de keuken hoeven te zijn. We hebben overal op de deuren de regels hangen. Iedereen houdt zich eraan. Dat gaat prima."

Mensen zijn blij dat ze weer mogen komen en toch bang dat corona terugkomt. Ze doen het maar al te graag zoals het moet.

Meer informatie over Archipel?

Contact     Folders & Brochures     Vacatures