Anja: ‘Ik zie haar nog zitten’

Het verhaal van Anja

Anja zag meteen de ernst van de situatie in toen corona opdook. Ze werkt als contactverzorgende in Fleuriade op een psychogeriatrische afdeling. Anja: “Er werd gezegd dat kwetsbare ouderen als eerste beschermd moesten worden, maar ik denk dat wij als verzorgenden de eersten moeten zijn. Als wij niet beschermd zijn, zijn ouderen dat ook niet. Ik pleitte ook meteen voor een lockdown en dan kan ik behoorlijk expliciet zijn in mijn mening. Toch moesten we wachten totdat Archipel het besluit nam. In het belang van de bewoners hebben veel collega’s besloten om thuis nergens naar toe te gaan, geen visite te ontvangen en hygiënemaatregelen in acht te nemen.”

Ik pleitte meteen voor een lockdown en dan kan ik behoorlijk expliciet zijn in mijn mening.

Anja heeft het erg naar de zin in de zorg. Anja: “Ik vind het geweldig. Cliënten weten misschien niet altijd mijn naam maar ze weten heel goed wie ik ben. Ik zie mensen met dementie als normale mensen die een stukje van hun geheugen missen. Ik kan helpen met dat missende stukje.”

Nooit meer vergeten
“Er zijn een paar dingen uit de coronatijd die ik nooit meer zal vergeten”, vervolgt Anja. “Zo was er een meneer die mogelijk corona verdacht was. Hij moest een middag en avond op zijn kamer blijven voordat de uitslag binnen was. Ik heb hem uitgelegd waarom dat nodig was maar daar had hij absoluut geen boodschap aan. Hij bonkte op de deur en werd steeds geagiteerder. Samen met een collega besloten we iets te doen voordat het uit de hand zou lopen. We hebben toen de avond naar voren gehaald. Alle gordijnen dicht, de avondlampjes aan en vervolgens iedereen naar bed gebracht. Toen de meneer daarna uit zijn kamer kwam, keek hij op de gang een beetje verbaasd om zich heen. Waar is iedereen? Ik vertelde hem dat het avond was en iedereen allang in bed lag. Hij heeft nog wat gegeten en gedronken en besloot vervolgens zelf dat het hoog tijd was om te gaan slapen.”

Triest
Anja: “Sommige cliënten kon je goed uitleggen wat er aan de hand was maar dat gold niet voor iedereen. Er was een mevrouw die ver in haar dementie zat en alleen opleefde als familie op bezoek kwam. Het waren de enige momenten dat ze vrolijk was en er een lach op haar gezicht verscheen. Nu moest ze videobellen en dat begreep ze niet. Dan zei ze: ‘ja jij jij, ik niks’. Op de afdeling werden andere bewoners boos op haar omdat ze zat te roepen. Ze werd steeds bozer en geagiteerder omdat ze geen controle meer had op de situatie. Je zag haar wegkwijnen van eenzaamheid. Omdat ze binnen in de huiskamer schreeuwde en met gebalde vuisten naar iedereen riep, heb ik haar mee naar buiten genomen. 

Het zonnetje scheen op haar rug, ik masseerde haar handen en zag dat ze eindelijk een beetje kon ontspannen.

Met tranen in mijn ogen dacht ik toen: ‘Och vrouwke toch. Hoe kan ik je helpen?’. Een paar dagen later is ze overleden. Veel mensen staan er niet bij stil maar dit zijn ook gevolgen van corona.”

Meer informatie over Archipel?

Contact     Folders & Brochures     Vacatures